Organizacja sprzedaży przejazdów wymaga uwzględnienia wielu elementów, które na 1-szy rzut oka mogą wydawać się niewiele istotne. Jednym z nich jest sposób przygotowania dokumentów potwierdzających opłatę za transport. Bilety komunikacyjne pełnią nie tylko i wyłącznie funkcję informacyjną, niemniej jednak też stanowią podstawę do sprawdzenia rodzaju zakupionej usługi i czasu, w którym można z niej skorzystać.
Ich konstrukcja zależy od systemu taryfowego, rodzaju przewoźnika a także wykorzystywanych urządzeń. Inaczej wykonuje się bilety jednorazowe, a zupełnie inaczej okresowe, na których musi wyszukać się więcej danych. W przypadku tych drugich ważne jest między innymi oznaczenie terminu ważności, rodzaju uprawnienia oraz potencjalnych ograniczeń dotyczących przejazdu. Układ informacji powinien odpowiadać rzeczywistemu sposobowi użytkowania dokumentu, ponieważ pasażer i osoba kontrolująca na prawdę często mają mało czasu na jego sprawdzenie.
Przygotowanie takich materiałów wymaga dostosowania technologii produkcji do ich późniejszego wykorzystania. Druk biletów może być realizowany na różnych rodzajach papieru, przy wykorzystaniu metod pozwalających na uzyskanie określonej trwałości i dokładności nadruku. Nie każdy materiał sprawdzi się w urządzeniach automatycznych. Zbyt gruby papier może powodować kłopoty z podawaniem, jednak podłoże o niewłaściwej strukturze może utrudniać nanoszenie oznaczeń. W praktyce znaczenie mają również wymiary arkuszy, sposób cięcia a także rozmieszczenie perforacji, o ile dokument ma być odrywany z większego bloczka. Przy projektowaniu trzeba przewidzieć marginesy technologiczne, ponieważ elementy zamieszczone zbyt blisko krawędzi mogą zostać częściowo ucięte. Osobnego sprawdzenia wymagają numery seryjne, kody kreskowe i inne oznaczenia odczytywane przez skanery. Wręcz niewielkie przesunięcie nadruku może wpłynąć na poprawność odczytu.
W sytuacji dokumentów stosowanych do rozliczania przejazdów istotne pozostaje także ograniczenie możliwości ich nieuprawnionego kopiowania. Z tego względu stosuje się druk zabezpieczony, w którym schemat graficzny i rodzaj podłoża mogą zawierać dodatkowe elementy utrudniające wykonanie imitacji. Rozwiązania tego typu obejmują między innymi specjalne wzory tła, mikroelementy graficzne, znaki widoczne pod określonym kątem czy oznaczenia nanoszone przy użyciu wybranych rodzajów farb. Nie wszystkie metody są odpowiednie dla każdego rodzaju biletu. Przy ich wyborze należy uwzględnić zarówno koszt wykonania, jak i sposób weryfikacji dokumentu podczas kontroli. Zabezpieczenie powinno być możliwe do sprawdzenia przy użyciu dostępnych narzędzi albo poprzez zestawienie z ustalonym wzorem. Istotne jest też zachowanie powtarzalności między kolejnymi seriami, ponieważ zmiany w wyglądzie lub rozmieszczeniu oznaczeń mogą utrudniać rozpoznawanie oryginalnych egzemplarzy.
Na sposób przygotowania biletów wpływa też rozwój systemów elektronicznych, które zmieniają zakres informacji umieszczanych na papierowych dokumentach. Bardzo często papierowy nośnik może zawierać kod pozwalający powiązać go z danymi zapisanymi w systemie sprzedaży. W takiej okoliczności sam nadruk nie jest jedynym źródłem informacji o uprawnieniu do przejazdu. Znaczenie ma zgodność skryptu z bazą danych a także poprawne działanie urządzeń wykorzystywanych do jego odczytu. Przygotowanie projektu wymaga zatem współpracy warstwy graficznej z rozwiązaniami informatycznymi. Przed rozpoczęciem produkcji sprawdza się między innymi kontrast kodów, ich wielkość i położenie względem pozostałych elementów. Trzeba też uwzględnić warunki, w jakich bilety będą przechowywane i używane. Wilgoć, zagniecenia czy ścieranie powierzchni mogą zmienić wygląd nadruku, a tym samym wpłynąć na możliwość odczytania zawartych w nim danych.
Zobacz także: druk biletów.